Ranking adwokatów i radców prawnych

25 września 1985 ustawa o samorządzie załogi przedsiębiorstwa.

 

Zasadą tej regulacji jest to że załoga uczestniczy w przedsiębiorstwie, ma kompetencje stanowiące, kontrolne i opiniuje.

 

Organy Samorządu Załogi:

 

  1. Ogólne Zebranie – jeśli ludzi było dużo wybierano delegatów
  2. Rada Pracownicza Przedsiębiorstwa – organ społeczny, kontrola delegatów, wypowiadanie się. Członkowie mieli zagwarantowaną ochronę stosunku pracy (nie można było wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę w czasie kadencji Rady).
  • Ogólne Zebranie Pracowników – ogólne zarządzanie przedsiębiorstwem, ½ załogi quorum. Zbierało się 2 razy w roku:

- uchwała statutu

- podział zysków

- coroczna ocena Rady Pracowniczej i dyrektorów

- mogło wyrażać opinię dotyczącą przedsiębiorstwa

 

  • Rada Pracownicza – wybierano tak, że w skład wchodziło 15 osób. Wybierano członków na okres 2 lat. Jeśli członek Rady Pracowniczej; 1/5 Rady mogło się opowiedzieć – można go było dowołać. Czynne prawo wyborcze – każdy, bierne – wymagany co najmniej 2 letni staż zawodowy i tylko 2 kadencje.

 

- gospodarowanie majątkiem przedsiębiorcy (bilans, przystępowanie do spółek, dysponowanie majątkiem na podstawie umów cywilno – prawnych).

 

 

Specyfika gospodarowania majątkiem państwowym

 

Przedsiębiorstwa przed transformacją obciążone były zadaniami społecznymi (żłobki, stadiony, domy wczasowe). Każdy dyrektor chciał dobrych wyników, a ta baza socjalna „ciągnęła” je w dół. Stąd tarcia między Radą, a dyrektorem. Uważano, że najlepszą formą procedury rozjemczej będzie powołanie specjalnego organu. Jeśli decyzja dyrektora – niezgodna z przepisami prawa wg. Rady, można było go powstrzymać. Organem, który miał rozstrzygać – Komisja Rozjemcza – 3 osoby:

- przedstawiciel dyrektora

- rada nadzorcza

- arbiter

Jeśli wydano decyzję z której strona była niezadowolona w ciągu 14 dni można było zgłosić się do sądu powszechnego.

 

 

Komercjalizacja i prywatyzacja przedsiębiorstw państwowych

 

W końcu XIX w. państwo znalazło się w sytuacji gospodarczej w której musi zrobić coś z przedsiębiorstwami. Zwłaszcza po I wojnie światowej (teren Alzacji, Lotaryngii). Problem przedsiębiorstw pozostawionych przez zaborców. Państwo nimi zaczęło zarządzać, początkowo jednak dość nieudolnie (jak _______ się organami administracji). Metoda finansowania brutto – przez budżet finansowana i zyski do budżetu, nie rozliczały się. To prowadziło do deficytów. Rozglądano się za nową formą, by usprawnić jego funkcjonowanie. Koncepcja Komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego – powinno być rozliczane ze swojej działalności gospodarczej.

2 aspekty:

- zbliżona organizacja takiego przedsiębiorstwa do organizacji i zarządzania przedsiębiorstw prywatnych

- czysto ekonomiczny

- formalny – prawny – taki sam reżim jak przedsiębiorstwa prywatne

 

1924 PKP - wycofał się z niej ustawodawca ze względu na skomplikowaną sytuację majątkową. Rozporządzenie prezydenta RP (18 marca 1927) – po noweli sierpniowej, miało moc wsteczną. Tytuł – „Rozporządzenie o wydzielaniu z administracji państwowej przedsiębiorstw państwowych, przemysłowych i górniczych oraz o ich komercjalizacji. Te przedsiębiorstwa uzyskały osobowość prawną. Stwierdzenie, że przedsiębiorstwa będą funkcjonowały na zasadach funkcjonowania gospodarki handlowej (wpis do rejestru, majątek). Majątek był zróżnicowany:

- majątek nieruchomy – dobro SP, jego własność

- majątek ruchomy – własność przedsiębiorstwa

 

Dobra szły na rzecz SP. Wydatki miały być pokrywane z własnych dochodów. Na inwestycje nie więcej niż 50% zysku brutto. 50% czystego zysku miały dać na rzecz SP.

Organy tych przedsiębiorstw skomercjalizowanych (przedsiębiorstwa tamte nie były spółkami prawa handlowego! Ustawodawca chciał wtedy stworzyć model sui generis).

 

 

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2014 r. II FSK 2455/12


Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2636/11, mocą którego oddalono skargę K. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 22 lipca 2011 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.  W motywach orzeczenia Sąd podał, że w dniu 14 lutego 2011 r. do Ministra Finansów (organ upoważniony - Dyrektor Izby Skarbowej w W.) wpłynął wniosek K. K. (dalej: skarżąca, strona) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej uprawnienia osoby posiadającej ograniczoną zdolność do czynności prawnych do samodzielnego wystąpienia do właściwego urzędu skarbowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku.  Pismem z 12 kwietnia 2011 r., na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego, wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie:  - osoby reprezentującej skarżącą oraz przedstawienie dokumentu, na podstawie którego wskazana osoba posiada umocowanie do reprezentowania osoby niepełnoletniej,  - dostarczenie aktu urodzenia skarżącej - oryginału lub kopii urzędowo poświadczonej za zgodność z oryginałem,  - uzupełnienie złożonego wniosku o podpis osoby, która posiada stosowne umocowanie prawne do reprezentowania osoby niepełnoletniej.  Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z 12 maja 2012 r. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek skarżącej. W uzasadnieniu wskazał, że w wezwaniu z dnia 12 kwietnia 2011 r. pouczono skarżącą, iż w przypadku nieuzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie, wniosek zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia. Wezwanie zostało skutecznie doręczone 18 kwietnia 2011 r., a zatem wyznaczony termin upłynął 26 kwietnia 2011 r.  Pismem z 25 maja 2011 r. skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika (ojca) złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 14b § 3 w związku z art. 14 § 1 Ordynacji podatkowej przez złą interpretację i wniosła o wydanie interpretacji zgodnie ze złożonym wnioskiem. W uzasadnieniu wskazała, że we wniosku nie wystąpiły braki uzasadniające pozostawienie go bez rozpoznania.  Postanowieniem z 22 lipca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że jednym z braków formalnych, który uniemożliwia nadanie wnioskowi o interpretację indywidualną właściwego biegu i obliguje organ podatkowy do podjęcia określonych działań, jest wadliwa reprezentacja. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej wystąpiła osoba niepełnoletnia, która nie posiada zdolności do czynności prawnych. Zdaniem organu powyższe skutkowało tym, że nie mógł on przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji.  Organ uznał, że w kwestionowanym postanowieniu prawidłowo wskazano podstawę prawną, tj. art. 14g § 1 oraz art. 14g § 3 Ordynacji podatkowej. Ponadto Minister Finansów był właściwy do rozpoznania zażalenia w tej sprawie na podstawie art. 239 i art. 221 Ordynacji podatkowej.